Een bevalling langs de zijlijn

Gepubliceerd op 13 februari 2019 om 16:01

Een bevalling vanaf de zijlijn

In Nederland worden er ongeveer 465 kinderen per dag geboren. En volgens de statistieken van het CBS worden er meer baby’s geboren op een werkdag dan in het weekend, meer in de zomer dan in de winter en telt de economie ook nog mee in het aantal kinderen dat per jaar geboren wordt. 

Een dag in de verloskunde is nooit saai, en vooral nooit hetzelfde. Daar kan Juul werkelijk een heel boek over schrijven. Al zeven jaar werkt zij als verpleegkundige op de afdeling verloskunde in een Haags ziekenhuis en heeft al flink wat bevallingen meegemaakt. En hoewel zij de tel kwijt is geraakt, blijven sommige bevallingen je altijd bij.
Een van de eerste bevallingen die zij mee mocht maken, is er eentje die haar altijd bij zal blijven. En in deze blog neemt ze ons mee tijdens deze bijzondere gebeurtenis. 

Toen ik in 2008 aan de opleiding tot verpleegkundige begon riep ik altijd al dat ik in de verloskunde wilde werken, en ik heb zelfs even verloskundige willen worden.
Een paar jaar en wat ervaring rijker klopte ik aan bij de afdeling verloskunde in een Haagsch ziekenhuis, er stond een mooie vacature open en ik dacht die is voor mij!

Met mijn 19 jaar stapte ik daar binnen en een dag later kreeg ik te horen dat ik was aangenomen. Ik kon het niet geloven, mijn eerste baan als gediplomeerd verpleegkundige en nog op de verloskunde ook! Spannend dat ik het vond! 

Vanaf het eerste moment wist ik dat ik de goede keuze had gemaakt en ik zal mijn aller eerste bevalling dan ook nooit vergeten. Het was niet de makkelijkste bevalling en ik stond met grote ogen te kijken wat daar allemaal gebeurde. 
Dat vrouwen dit meerdere keren doorstaan verbaasde mij op dat moment nog het meest, hoe heftig ik het ook vond, zag ik al snel de mooie en romantische kant van het concept bevallen. En dit werd beaamt door de tweede bevalling die ik mocht bijwonen, en deze zal ik dan ook niet gauw vergeten. 

Als nieuweling werd ik met regelmaat ingezet voor de klusjes waar mijn collega’s geen tijd voor of zin in hadden. En ik werd nietsvermoedend op een krukje naast het bed gezet, er lag daar een zwangere vrouw heftig haar weeën weg te zuchten en aan mij de taak om haar hier doorheen te coachen. 
Door je neus is en puf puf puf uit, en weer door je neus in en puf puf puf , kom op je kant dit! Hoorde ik mijzelf achter elkaar zeggen. 

ik had dit eerder die ochtend van mijn collega geleerd en onder dat ik het door had zat ik heftig mee te puffen. Ze kneep hard in mijn handen en keek mij tijdens een wee strak aan. Ik was haar houvast, en sleepte haar er letterlijk doorheen. 
Ik was zo onder de indruk van de rol die ik hier innam, de ademhalingstechnieken helpen! en ze heeft er steeds meer houvast aan.

Dit gaf mijn zo’n bijzonder gevoel, ik maakte op dat moment echt het verschil voor iemand. Ik was diegene die haar rustig kreeg en had in een korte periode zo'n intense band met een deze eigenlijk wild vreemde vrouw opgebouwd. Ik weet nog dat ik dacht, als dit is wat mijn beroep inhoudt, dan heb ik echt het mooiste beroep ter wereld!
Aan het einde van de ochtend gafmijn patiënt aan persdrang te hebben. 
Lichtelijk in paniek schoot ik de kamer af om mijn collega's te halen, waar ik paniek voelde bleven zij heel rustig.
Precies zoals ik nu ook reageer wanneer ik een nieuwe collega aan het inwerken ben, maar toen wist ik werkelijk waar niet waar ik het zoeken moest. Doodsbang was ik dat het kindje geboren ging worden en ik daar alleen op de kamer stond. Desondanks zette ik mijn paniek opzij en ging ik zonder collega's terug naar de kamer, want ik wist hoe hard ze me nodig had. 


En dat bleek wel, ik was nog geen vijf minuten weg geweest maar voor mijn patiënt voelde het als uren en ze smeekte mij om alsjeblief niet meer te kamer af te gaan. Dus nam ik trouw weer mijn positie op de kruk en hield stevig haar hand vast en begon weer als een Mantra mee te puffen. Ik keek op naar haar partner, die zijn positie aan de andere kant van het bed had ingenomen. 
Met trillende handen en grote ogen stond haar heel lief met een nat washandje het voorhoofd van zijn druk puffende vrouw nat te maken. Ik zocht zijn blik en gaf hem een rustgevende knipoog. 
Deze mensen hadden totaal geen idee wat hen overkwam, en ik eerlijk gezegd ook niet.

 

Inmiddels weet ik wel beter, zeker bij een eerste kindje kan het wel even duren voordat hij of zij geboren is. Maar er is één ding wat ik echt nooit onderschat en dat is de onvoorspelbaarheid van verloskunde. Nog steeds op de dag van vandaag blijft het mij verrassen. 
Die dag was het mijn derde dienst op de verloskamers, en dit ging mijn tweede bevalling worden. En oh, wat leek het lang te duren voor mijn collega, samen met de klinische verloskundige ( dit is een verloskundige die in het ziekenhuis werkt) de kamer op kwamen lopen. 
Niet mijn alarmering, maar het CTG ( hartfilmpje van de baby) had ervoor gezorgd dat zij de kamer op kwamen. 
De verloskundige legde aan mijn patiënt en haar partner uit dat er op het hartfilmpje te zien was dat hun kindje het ' niet zo leuk meer vond' en omdat ze ook al persdrang had wilde de verloskundige even voelen naar de ontsluiting. 
Ongeveer twee uur daarvoor had de verloskundige zes centimeter ontsluiting gevoeld, en omdat ze gemiddeld 1 cm per uur verwachten leek het nog niet aanzienlijk dat er al volledige ontsluiting zou zijn.  
Ik bleef trouw mijn patiënt coachen terwijl de verloskundige en mijn collega hun werkzaamheden uitvoerden. 

" Je kindje kom er al bijna aan". Riep de verloskundige opgewekt. Dat was een opmerking dat ons uit die puf mantra trok. waar mijn patiënt eerder zo kalm bleef onder mijn coaching was er nu ruimte gemaakt voor paniek en angst! Die ochtend had ze mij verteld heel bang te zijn voor dit stukje van de bevalling en nu het zo dichtbij was verloor ze de controle compleet!  Ik wist haar door aanmoediging weer rustig te krijgen.

Ondertussen rende mijn collega van hot naar her om alles klaar te zetten, terwijl de verloskundige startte met persinstructies te geven ( ja persinstructies bestaan).
hoewel ik eigenlijk met mijn collega moest meekijken welke handelingen zij allemaal uitvoerde had ik maar een focus en dat was mijn 
patiënt!  Die arme vrouw lag daar in bed, totaal en volledig afhankelijk van ons als professionals, ze bleef mijn blik zoeken en ik bleef haar geruststellen. Wat een bijzondere, intieme band creëer je zo toch. 
Ik probeerde vooral haar niet te laten merken dat ook ik heel zenuwachtig was, maar ik denk dat mijn zweethandjes dat al weggaven, 


De instructies waren gegeven en er kwam weer een wee aan, vanaf dat moment werd er gestart met het ' actief meepersen'. Dat was wel even omschakelen, van het passief wegzuchten naar actief meepersen. En ook hier stond ik natuurlijk weer fanatiek mee te doen. 
Terwijl mijn patiënt trouw de instructies van de verloskundige opvolgde, keek ze na elke wee even goedkeurend naar mij, waarop ik haar een glimlach schonk en fluisterde ' je doet het goed!' .ondertussen kon ik alleen maar denken, wat een powervrouw is dit! 
Ik had zoveel respect voor deze vrouw, en vondt het prachtig om te zien hoe haar partner haar bijstond.

En daar werd, na een half uur persen, een prachtig en gezond meisje geboren. Die blakend ter wereld kwam. Jubelend en vol emotie stond ik naast het bed terwijl hun dochtertje op de borst van haar mama werd gelegd, en daar op dat moment ontdekte ik een van de mooiste reacties die ik ooit in mijn leven had gezien. Tot op de dag van vandaag is dat nog steeds het eerste waar ik op let als er een kindje geboren wordt. Namelijk op de vader. 

De man die daar de hele ochtend vol ongeloof en angstig naast het bed stond, zijn vrouw bij te staan was nu vader geworden! En daar gebeurde gelijk iets, hij leek niet meer onzeker of angstig maar zeker en stabiel alsof hij hun beschermer is en voor ze moet zorgen. 
Ik kon alleen maar kijken naar de prachtige reactie van de kersverse vader en moeder, bij wie de rol van ouders zijn hun meteen goed stond.

Nadat alles klaar was, en alle professionals de ouders feliciteerde ging ik als laatste naar hun toe en vroeg " Hoe gaat jullie meisje heten? Ze keken elkaar liefdevol aan, kregen een grote lach op hun gezicht en zeiden in Koor  " Ze heet Juul". 
De tranen sprongen in mijn ogen. Deze dag ging ik nooit meer vergeten en ik heb het allermooiste beroep ooit. 

 

Zeven jaar later werk ik er nog steeds met veel plezier en liefde voor het vak, en zijn er genoeg mooie maar ook verdrietige verhalen om een boek mee te kunnen vullen.  Het is een specialisme waar ik nog regelmatig stil sta hoe bijzonder het is dat je zo’n rol mag spelen tijdens iemands meest bijzondere en intieme moment. Waarbij je aanwezig bent bij een bevalling, keizersnedes, begeleiding en zorg geeft bij zwangeren die ziek zijn, kraamvrouwen begeleidt tijdens de eerste momenten met hun kleintje en mag werken in een gezellig en mooi team. 

 

Verloskunde doe je niet zo maar, dat zit in je. 

Liefs,

Juul


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.