Joehoe Kraamweek

Gepubliceerd op 27 februari 2019 17:17

Je bent mama geworden, na al die tijd veilig je kindje in je buik te hebben mee gedragen ligt je kindje veilig in jouw armen. Intens genieten van elk moment, elke verschoning, elke voeding en zonder moeite in de nacht je bed uit om voor jouw kleine bundeltje geluk te zorgen.

 

Dit is precies wat ik in gedachten had toen ik hoog zwanger na zat te denken over de periode na de bevalling. Of ik op zag tegen de bevalling? Eigenlijk niet, eerder een gezonde spanning en benieuwd naar hoe het allemaal zou gaan.. Ik wilde zo graag ons mannetje ontmoeten en in mijn armen hebben.

Mijn bevalling zelf was niet de makkelijkste maar ook niet de verschrikkelijkste bevalling die je je maar kan voorstellen. Het duurde wat langer dan dat ik had ingepland (note to myself; ook gewoon niet over na denken, bevallingen kan je nooit plannen duh) en de pijnstillers werkte helaas niet helemaal zoals de bedoeling was. Maar goed, na 18 lange uren had ik eindelijk onze mooie Stijn in mijn armen! Een totaal overweldigend gevoel overviel mij, geen heftige emoties, amper een traan van geluk maar totale leegte. Ik kon niet meer, was helemaal totaal op. Ik had alle energie verbruikt om dit wondertje op de wereld te zetten en nu hij er eindelijk was leek mijn lichaam en hoofd op slot te gaan.

Lichamelijk lag ik totaal in de kreukels, flinke aambeien (tja, dat hoort er dus schijnbaar ook bij! Wist ik veel!) Aardig wat hechtingen en een katheter rijker mocht ik de 2e dag het ziekenhuis verlaten. Hoe ik de rit naar huis heb overleefd, echt geen flauw idee! Zelfs lopen was een hele opgave! In mijn hoofd dacht ik, zodra ik lekker thuis ben zal ik mijzelf snel weer beter voelen en kan ik lekker voor mijn kindje gaan zorgen… Maar dat ging niet helemaal zoals ik voor ogen had.

 

Zo moest ik bijvoorbeeld zelf mijn katheter eruit halen. Aangezien ik 2 jaar de verpleegkunde opleiding had gedaan dacht ik, dat doe ik wel even! Maar mijn hemel, dat is geen kattenpis.. Als je dat zelf moet doen! Maar dat ding moest eruit en ik wilde nu ook wel weer eens zelf gaan plassen. Wat ik alleen niet helemaal had bedacht was dat ik dan ook naar beneden moest lopen om naar de wc te gaan en dat lopen ging nou nog net niet helemaal lekker. Maar goed, als ik voor 13:00 nog niet geplast had moest er weer een katheter in dus veel drinken en hopen dat het eindelijk zou komen. En op de valreep, jawel.. Ik had geplast. In bed wel te verstaand maar op dat moment geef je daar dus totaal niet om. En dan het gevalletje grote boodschap! Ja mensen, ik ga gewoon eerlijk zijn. Dat ging dus ook niet zo soepel.. Dit zijn van die typische dingen waar ik van te voren totaal niet over na had gedacht, maar goed ook misschien!

 

Ondertussen was de 3e dag aangebroken en ondanks dat ik zo graag voor mijn kleine mannetje wilde zorgen lukte het mij gewoon niet. Mijn emoties vlogen alle kanten op en ik kon alleen nog maar huilen. Een gevoel van falen overheerste, ik ben nu mama! Ik moet het toch wel kunnen? Waarom werkt het nou allemaal niet mee!? Slapen lukte niet van de pijn, normaal naar het toilet gaan lukte niet, zelfs mijn kindje borstvoeding geven lukte niet. Gelukkig waren ik en vriendlief er snel over uit dat borstvoeding voor ons geen optie was en onze lieve kraamhulp had het flesje voor de nacht al klaar gezet. Die nacht riep ik ook uit pure wanhoop, gooi er alsjeblieft een fles in! En eindelijk, eindelijk stopte hij met huilen en had mijn kleine mannetje geen honger. Hoe had het wel niet geweest als ik maar stug door was blijven proberen? Maar toch voelde het niet goed, ik had hem als mama zijnde gewoon moeten kunnen voeden. Maarja, als je een borstverkleining hebt gehad dan is dat ook niet vanzelf sprekend!

Na 7 dagen niet uit bed kunnen komen van pure lichamelijke ellende kreeg ik eindelijk goede pijnstillers en voilà! Daar stond ik hoor, naast mijn bed! Eindelijk zelf mijn kindje uit bed kunnen tillen en onder de douch kunnen zitten zonder knock out te gaan!

En dan nog al die hormonen in je lichaam en de emoties die erbij komen kijken! Soms schrok ik gewoon van mijn eigen gedachtes! De verantwoording die je op dat moment voelt voor zo een klein wezentje… Het is werkelijk waar niet te bevatten! Je voelt je zo verantwoordelijk! Ik had heel erg van die dwaze gedachtes als: Als ik hem nou ergens vergeet.. Dan is er niemand die voor hem zorgt.. Want dat moet ik doen! En als ik het niet doe, doet niemand het op dat moment.. En dan? Wat zal er dan gebeuren…?

Kortom, vreemde gedachtes! Gelukkig kon ik hier met mijn moeder heel goed over praten. Ze stelde mij gerust dat zij dit ook heeft mee gemaakt na haar bevalling van mij en dat het echt weer goed komt. Gelukkig kon ik daarop vertrouwen en heb ik wat gekregen om beter te kunnen slapen (ik was bijna 4 dagen non stop wakker) waardoor ik mij in mijn hoofd ook weer wat helderder begon te voelen.

Dus ja, die kraamweek.. Ik vond het nogal wat! Aan de ene kant is het het de mooiste en bijzonderste tijd die ik ooit heb mee gemaakt! Die bubbel waar wij met zijn drietjes in zaten, een lieve kraamzorg die op dat moment helemaal opgaat in het gezin en lieve (schoon)familie die alles wil doen om te helpen en vol trots is! Maar aan de andere kant wist ik niet dat je na een bevalling zo ontzettend in de kreukels kon liggen!

Misschien moet je nog bevallen, of misschien heb jij juist een prachtige kraamweek gehad of juist een kraamweek wat helemaal niet fijn was.. Wij zijn heel erg benieuwd naar jou verhaal!

Ik hoop dat alle aanstaande mama’s die nog moeten bevallen niet bang zijn geworden.. Het is wat het is en mooier kon ik die van mij niet maken! Toch voelt het goed om het op te schrijven. Ik weet ook heus wel dat er veel ergere dingen zijn die kunnen gebeuren in een kraamweek. Maar ieder heeft zijn eigen verhaal en het is fijn om het te kunnen vertellen! Enne, ondertussen heb ik hier een peuter puber van 3,5 jaar rond rennen en als er een tweede komt zou ik die kraamweek, met heeeeeel veel liefde weer over willen doen!

Liefs,

Saar


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.