In verwachting of toch niet?

Gepubliceerd op 6 februari 2019 22:14

Na toch wel wat langer proberen dan ik had verwacht, verschenen daar dan eindelijk de streepjes op de zwangerschapstest. Yess, wij krijgen nog een kindje! En ons kleine mannetje wordt grote broer! Twee weken lang genoot ik van dit gevoel, weer een kindje in mijn buik. Tot dat ene moment, ik zat op het toilet en ineens was daar overal bloed. Vanaf dat moment begonnen de twijfels.
 Ik zit op het toilet en zie overal bloed, wat moet ik nu? “ Mike ! Pap! Als je zwanger bent hoor je toch juist geen bloedverlies meer te hebben?” Schreeuw ik vanaf het toilet. Snel een inlegkruisje in en broek ophijsen. Ik loop de woonkamer in waar mijn vader en man mij vragend aankijken. Nog een beetje in shock vertel ik hen wat ik net heb gezien, en we beginnen gelijk te bedenken wat het kan zijn. Het bloed was donker, misschien nog een innestelingsbloeding? Ik kijk naar mijn peuter die ondertussen, zonder iets door te hebben , al lachend en tevreden smakkend zijn bakje vla leeg te lepelen. Heerlijk hoe dat kindje alles kan verzachten. 
Nog steeds geschrokken en ook wat angstig besluit ik om het even tot de volgende dag af te wachten. Als het morgen nog zo is, dan bel ik de verloskundige.
Later die avond beginnen de menstruatieachtige krampen die gedurende de nacht ook aanhouden. En wanneer ik de volgende ochtend wakker wordt is zowel de pijn als het bloedverlies nog niet gestopt. Toch maar even de verloskundige bellen, en haar op de hoogte brengen.
Gelukkig neemt zij mij klachten serieus en kan ik diezelfde middag nog terecht in het echocentrum, omdat ze denkt aan een buitenbaarmoederlijke zwangerschap ik een echo aan te raden. Ik bel Mike op met dit nieuws, en hij komt meteen terug van zijn werk! Dit moeten we samen doen. 
 
Gespannen lig ik in de stoel bij de echografisten, voor haar waarschijnlijk dagelijkse kost.
Voor mij reten spannend. Al snel krijg ik goed nieuws, geen buitenbaarmoederlijke zwangerschap!
Er is een vruchtzakje te zien in mijn baarmoeder, yes! Toen ze bedenkelijk naar het echoschermpje bleef kijken had ik al snel door dat er een maar in het verhaal was, ze zag wel een vruchtzakje, maar geen vruchtje. Betekend dit dat ik het vruchtje ben verloren? Of gaat dat nog gebeuren of is het gewoon nog te vroeg om ook maar iets te zeggen? We spreken af dat we over een week terug komen, want misschien is er dan wel een vruchtje te zien. We lopen het Echocentrum uit, en haastten ons beide weer terug naar ons werk. Geen tijd om er teveel over na te denken, back to real life.

Eenmaal thuis komt alles ineens binnen, een lege vruchtzak.. Ben ik dan nu ons kindje verloren?
De hormonen gieren in vedergeval wel door mijn lijf, wat zich resulteert in een klassiek tranen met tuiten huilbuitje. Waar ik normaal gesproken nauwelijks huil, kan ik nu niet meer stoppen.
Wanneer ik naast mij kijk zie ik dat Mike zich geen houding weet te geven, hij kijkt mij verbouwereerd aan en ik schiet in de lach. Door mijn tranen heen beginnen we beide heel hard te lachen. Ik voel de spanning van mij afglijden, daarom is het zo fijn samen te zijn.
We besluiten zo kalm mogelijk te blijven en de echo van volgende week af te wachten.
Dan pas weten wij of ik nog in verwachting ben.. of niet. 

 

xoxo Yanne


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.