Wachten duurt lang!

Gepubliceerd op 20 februari 2019 om 22:19

Wachten duurt lang…!

Het is pas week 7 in de zwangerschap maar de pijn én het bloedverlies zijn meer geworden en het onzekere gevoel ook. Vrijdags hebben wij een bruiloft van een goede vriendin en die ochtend is de pijn weer erger geworden. Ik bel de verloskundige en die raad aan om paracetamol te nemen tegen de pijn en de echo van maandag af te wachten…

We hadden afgesproken zo kalm mogelijk te blijven afgelopen week en de echo rustig af te wachten. Op wat kleine paniek momentjes na door verergering van de klachten is dit re-de-lijk gelukt… Zodra het echo apparaat aan ging en er beeld kwam op het scherm kreeg ik onwijze hartkloppingen. Blijkbaar had ik toch een hoop spanning opgebouwd en kon ik het niet meer tegenhouden. Het zweet brak mij uit, wat is het ook altijd belachelijk warm in die ziekenhuizen!
Na wat zoeken heeft de verloskundige een vruchtzakje gevonden, MET vruchtje, MET hartactie! Ik voelde de tranen in mijn ogen prikken, wat een opluchting!

Omdat ik nog wel bloed verlies durven ze geen garanties geven, maar het vruchtje is er en het hartje klopt. Voor nu is dat het belangrijkste. Tuurlijk snap ik dat verloskundige, artsen, echoscopiste en alle andere professionals hard hun best doen en zo veel mogelijk informatie geven. Maar stiekem word ik zo ontzettend boos van binnen dat ik steeds weer verder moet zonder duidelijkheid. Laat staan als je ook nog eens last hebt van hormonen. Thank god, dat er chocola bestaat. (Helemaal nu ik geen wijn mag…) 

Na nog een week “geduldig” te hebben gewacht kregen wij weer een echo. Spannend om te zien of het vruchtje wat wij vorige week zagen er nog zou zitten ondanks al het bloedverlies.
In eerste instantie schrokken wij omdat er een lege vruchtzak te zien was, maar na wat verder kijken in mijn baarmoeder werd er tot onze blijdschap nog een vruchtzak gevonden waar het vruchtje met hartactie te zien is! Na wat langer onderzoek in de baarmoeder denkt de verloskundige dat ik een tweeling had, 1 vruchtje ben ik dus verloren en 1 vruchtje zit er nog.
Er gaan zoveel gedachten door mij heen dat ik er geen touw aan vast kan knopen. Het is een beetje dubbel, maar eigenlijk zijn wij hartstikke blij dat er nog wel een dapper vruchtje is blijven zitten. Wij hopen dat deze mag blijven zitten en zal groeien tot een heerlijke baby met van die lekkere dikke beentjes en wangetjes! Met helaas nog steeds spanning en wat zorgen, maar wel meer hoop, op naar week 9…

xoxo Yanne


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.