Termijnecho, misselijkheid en hormonen!

Gepubliceerd op 13 maart 2019 08:00

Wat mij betreft is dit het meest verschrikkelijke eerste weken kwaaltje, ook neem ik jullie mee naar mijn fan-tas-tische termijnecho. En zweer ik plechtig dat de volgende blog over iets héél anders zal gaan!

Inmiddels zijn we vier weken verder, en ben ik bijna 10 kilo afgevallen. Niet omdat ik zo een ongelofelijk sportieve en fitte moeder ben, maar omdat ik van de misselijkheid werkelijk niet eens een theelepeltje water binnen kan houden. Een paar keer per dag knuffel ik het porselein. Zonder resultaat, want er valt niks uit te spugen. Ik voel mij een vaatdoek (en zie er waarschijnlijk ook zo uit). Werken kost mij ook steeds meer moeite omdat ik mij zo futloos voel. Daarnaast denk ik er elke ochtend aan mij ziek te melden als ik weer eens kotsmisselijk wakker word. Wat ik dan vervolgens niet doe, want, ik ben zwanger en niet ziek…


Bij mijn eerste had ik ook erg last van misselijkheid, ik ben toen de eerste 18 weken 6 kilo afgevallen, wat ik best heftig vond. Nu ben ik in 11 weken zwanger zijn al 9 kilo kwijt. Bizar wat een zwangerschap/hormonen met je lichaam kunnen doen.
Hopelijk stopt dit snel, in ieder geval vóór ik mijn ballet pakje van 13 jaar geleden weer met gemak aan kan trekken, want dan gaat er iets echt niet goed…

Naast dit, stinkt ALLES en ga ik dus overal van kokhalzen, zelfs de “frisse” tandpasta lucht als Mike net zijn tanden heeft gepoest doet meer kwaad dan goed. Zooo vermoeiend… Vind ik zelf… Maar goed, genoeg gepiep, inmiddels hebben we de dag van de 12 weken/termijn echo bereikt. Voor mij een enorme mijlpaal. Na de bloedingen & miskraam zo fijn om weer even te mogen spieken hoe het met Otje gaat. Ook vind ik het weer heel spannend, zal alles nog wel goed gaan

Mijn vader ging, net als bij mijn eerste zwangerschap, gezellig mee naar de echo. Echter verliep de echo helaas niet zo gezellig als gehoopt. Otje leek klem te liggen en ze zagen (ik noem het maar een stengel) een raar iets in mijn baarmoeder wat er niet hoort te zitten. Hierdoor kon ook de termijn niet gemeten worden en kreeg ik een verwijzing naar het ziekenhuis voor een herziene termijnecho.Toen ik de volgende dag belde om een afspraak te maken zakte de moed in mijn schoenen. Er zal namelijk pas 3,5 week later plek zijn voor een afspraak. Ik barstte in tranen uit en legde de balie medewerkster uit wat er de afgelopen al had gespeeld, gaf aan dat ik hierdoor echt de spanning niet aan zou kunnen als ik zo lang moest wachten. Echter hield deze dame haar poot stijf en werd mij verteld dat ik dan toch echt pech had.

Na een slapeloze nacht en een heleboel tranen besloot ik mijn eigen verloskundige te bellen en eens voor mijzelf op te komen. Nogal pissig en huilend heb ik aangegeven dit geen normale gang van zaken te vinden. De verloskundige was het hier gelukkig helemaal mee eens en beloofde mij meteen het ziekenhuis hierover op te bellen. Meer hierover in een volgende blog, stay tuned…


Maar nu de vraag aan jullie, reageer ik hormonaal? Of is het logisch (helemaal na het verloop van de eerste weken) dat ik 3,5 week wachten op de termijnecho echt te lang vind?!

xoxo Yanne


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.